Abstract detail

Title Ο ελληνισμός ως Έθνος και Κράτος: Η πολιτική του ελληνικού κράτους απέναντι στους αποδήμους του κατά το πρώτο μισό του 20ού αιώνα

Details
«Τι θα εσήμαινε δια την Ελλάδα αν τα τέκνα αυτής επλούτουν εν τη ξένη και το Ελληνικόν όνομα ηυτύχει εις πάσας τας ηπείρους του κόσμου και παντού ενεφανίζετο ικανόν και δραστήριον το Ελληνικόν εμπορικόν πνεύμα;». Τα ερωτήματα αυτά διατύπωνε ο υπουργός Ρέπουλης, το 1912, στην εισήγησή του ενώπιον της ελληνικής βουλής του νομοσχέδιου του περί μετανάστευσης. Ήδη η εκδήλωση του κρατικού ενδιαφέροντος στο ζήτημα είχε καθυστερήσει αξιοσημείωτα. Σε αυτήν ακριβώς την αδράνεια αλλά και τον εφησυχασμό της πολιτείας, καθώς από τη δεκαετία του 1880 οι πολίτες της μετανάστευαν προς διάφορους τόπους με ολοένα και εντατικότερους ρυθμούς, μπορούν να αναζητηθούν οι κυριότερες επιδιώξεις της ελληνικής πολιτικής σε ό,τι αφορά τη διαμόρφωση μιας ισχυρής ελληνικής διασποράς. Η ανακοίνωση αυτή εστιάζεται στα οικονομικά όσο και τα ευρύτερα εθνικά κριτήρια που παρουσίαζαν τη μετανάστευση από την ελληνική επικράτεια επωφελή. Υποστηρίζεται ότι η μεταναστευτική πολιτική του ελληνικού κράτους συνδέεται άρρηκτα με τον εμφορούμενο μεγαλοϊδεατισμό και τις μεταμορφώσεις του πριν και μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και τη Μικρασιατική Καταστροφή. Κορυφαία αποτύπωση των πολιτικών προσδοκιών για τον εθνικό ρόλο της ομογένειας, διασποράς, ή απόδημου ελληνισμού αποτελεί -ως χρονικό τέρμα της ανακοίνωσης αυτής- το βασιλικό διάγγελμα, τον Οκτώβριο του 1950, που κήρυττε το 1951 «Έτος Αποδήμου Ελληνισμού».

Primary author
Elpida Vogli

Email
harrist@hol.gr, evogli@he.duth.gr